Logopeda
Godziny pracy logopedy PDF Drukuj Email

LOGOPEDA

               Katarzyna Moraczewska-Nowak               

 

Poniedziałek 8:20 – 14:40

Wtorek 8:20 – 13:45

Środa 11:05 – 14:40

Czwartek 8:20 – 11:50

Piątek 11:05 – 13:45

speech

 
Apel Waszego Dziecka PDF Drukuj Email

   Mamo, wiem, że mnie kochasz i tak wiele potrafisz zrobić dla mnie.

  1. Zrób wszystko, bym mówił poprawnie.
  2. Bądź cierpliwa, gdy mi coś nie wychodzi i nie zniechęcaj się.
  3. Nie każ mi ćwiczyć za długo, bo nie mogę dłużej niż 20 minut skupić się na wykonywanym zadaniu.
  4. Powtarzaj wielokrotnie ten sam materiał ćwiczeniowy.
  5. Przygotuj ze mną zalecone ćwiczenia tak, aby logopeda mógł proponować mi ciągle nowe zadania.
  6. Chcę, byś była ze mnie zadowolona, bo zależy mi na Twoim uznaniu.
  7. Nie daj się nabrać, gdy próbuję wymigać się od ćwiczeń swoimi wykrętami; bądź konsekwentna.
  8. Nie przerywaj rozpoczętej terapii, bo chcę mówić tak dobrze, jak inne dzieci.
  9. Chwal mnie, bo pochwały dopingują mnie do ćwiczeń.

Szanowni Rodzice!

EFEKT TERAPEUTYCZNY ZALEŻY TAKŻE OD:

  • Waszego zaangażowania i współpracy z logopedą;
  • Motywacji dziecka do spełniania podawanych zaleceń;
  • Częstości i systematyczności ćwiczeń;
  • Metod wspierających główną metodę terapii.

   Pomóżcie swojemu dziecku opanować prawidłową wymowę. Terapia nie polega tylko na przychodzeniu do logopedy. Niezbędne jest dokładne i systematyczne wykonywanie w domu zaleconych ćwiczeń. Jest to konieczne do uzyskiwania postępów i osiągania kolejnych etapów na drodze do prawidłowej mowy. Dziecko do rozwoju potrzebuje koniecznie poczucia sukcesu. Jest to szczególnie ważne przy pracy w grupach, gdy dzieci w sposób naturalny porównują swoje osiągnięcia.

   Nie oczekujcie na cudowną pigułkę, która sprawi, że Wasze dziecko będzie mówiło poprawnie, takiej jeszcze nie wynaleziono.

 
Kiedy do logopedy? PDF Drukuj Email

Obserwujmy dziecko i udajmy się do specjalisty, jeżeli:

  •  podczas mówienia wsuwa język między zęby (bez względu na wiek),
  • ma zmiany anatomiczne w obrębie narządów mowy, np. krótki język, skrócone wędzidełko pod językiem, krzywy zgryz,
  • mówi przez nos,
  • istnieje wątpliwość, czy dobrze słyszy,
  • zamienia głoski dźwięczne ich bezdźwięcznymi odpowiednikami, np. buda – puda,
  • nie wymawia samogłosek ustnych: a, o, e, u, y, i,
  • zniekształca głoski,
  • zacina się podczas mówienia.

Jak odróżnić wadę wymowy od nieukończonego rozwoju mowy?

  •  6-latek powinien mieć opanowane wszystkie głoski i technikę mówienia
  • 5-latek ma prawo mówić jeszcze lyba zamiast ryba, zaczyna wymawiać sz, ż, cz, dż
  • 4-latek poprawnie wymawia s, z, c, dz, k, g
  • 3-latek – jego mowa może cechować się wieloma nieprawidłowościami: np. tula – kura, brzmi dziecinnie, opuszcza sylaby w wyrazie, upraszcza grupy spółgłoskowe, np. śupa midolowa – zupa pomidorowa, ale potrafi podnieść język do podniebienia podczas realizacji l i opanowuje wymowę głosek f, w

Terapię logopedyczną podejmujemy, jeżeli głoska jest deformowana (jej brzmienie jest zniekształcone), np. r francuskie.

 
Zadania logopedy w szkole PDF Drukuj Email

1. Profilaktyka (zapobieganie powstawaniu wad wymowy i czuwanie nad jej prawidłowym rozwojem)

  • czuwanie nad rozwojem mowy i doskonalenie jej,
  • prowadzenie ćwiczeń kształtujących prawidłową mowę i doskonalące mowę już ukształtowaną,
  • współpraca z nauczycielami i specjalistami.

2. Diagnostyka (rozpoznawanie zakłóceń lub zaburzeń językowych).

  • przeprowadzanie przesiewowych badań logopedycznych w obecności rodzica oraz pogłębiona diagnoza w razie potrzeb,
  • udostępnienie wyników badań wychowawcom badanych oddziałów.

3. Terapia (usuwanie, likwidowanie wszelkich zakłóceń i zaburzeń komunikacji językowej i pomoc w przezwyciężaniu problemów dzieciom, mających trudności z mówieniem, rozumieniem, pisaniem i czytaniem).

  • objęcie opieką logopedyczną wyznaczonych dzieci,
  • systematyczne prowadzenie indywidualnych oraz grupowych zajęć logopedycznych w szkole,
  • ćwiczenia usprawniające aparat artykulacyjny,
  • usprawnianie funkcji oddechowo – fonacyjnych,
  • usprawnianie słuchu fonematycznego,
  • usprawnianie analizy i syntezy słuchowej,
  • usprawnianie analizatora wzrokowego,
  • wzbogacanie słownictwa czynnego i biernego,
  • rozwijane komunikacji językowej poprzez usprawnianie funkcji mowy,
  • umiejętności wypowiadania się,
  • wyrównywanie opóźnień mowy,
  • korygowanie wad wymowy,
  • stymulowanie rozwoju poznawczo- językowego,
  • usprawnianie procesów wzrokowo- ruchowo- słuchowych,
  • wyrównywanie dysharmonii w przypadku dzieci z zaburzoną koordynacją,
  • udzielanie porad i wskazówek rodzicom w celu uzyskania lepszych efektów terapii,
  • prowadzenie zeszytów zajęć logopedycznych z zaleceniami do utrwalenia w domu,
  • kierowanie na badania specjalistyczne: foniatryczne, laryngologiczne, audiometryczne, ortodontyczne w razie konieczności – neurologiczne,
  • poinstruowanie nauczycieli o sposobach korekty wad wymowy z dziećmi objętymi terapią.

   Badanie mowy przeprowadzam na początku roku szkolnego wśród dzieci pięcioletnich, aby w drugiej połowie września rozpocząć zajęcia logopedyczne. Celem terapii wad mowy jest usunięcie wszelkich wadliwych dźwięków i wytworzenie na ich miejsce nowych, prawidłowych, rozwój mowy w przypadku jego opóźnienia, rozwój kompetencji językowych.

 
Dlaczego dziecko powinno uczęszczać na zajęcia logopedyczne? PDF Drukuj Email

   Stan mowy ma ogromny wpływ na naukę szkolną. Od tego, jak dziecko mówi zależą w znacznej mierze jego postępy w nauce oraz pozycja społeczna w grupie klasowej, co nazywa się powodzeniem szkolnym. Wady wymowy mogą prowadzić do niepowodzeń szkolnych. Dlatego bardzo ważne jest wczesne rozpoznanie, diagnoza i terapia logopedyczną. Należy konsultować się z nauczycielem przedszkola i logopedą. Nie można liczyć na to, że dziecko „wyrośnie”.

   Wpływ zaburzeń mowy na trudności w nauce przejawia się w przedmiotach, które wymagają od dziecka poprawnego pisania, czytania i wypowiadania się (dzieci z wadami artykulacyjnymi popełniają te same błędy w czytaniu, w pisaniu, które wykazują w mowie spontanicznej). Najczęściej spotykane błędy wiążą się z seplenieniem, reraniem, ubezdźwięcznianiem głosek dźwięcznych, co często prowadzi do zmiany znaczenia wyrazu (dom – tom, bije – pije).

   Błędy wynikające z nieprawidłowego wybrzmiewania głosek syczących oraz głoski r stosunkowo rzadko zmieniają sens wyrazów, np. szafa – safa, czapka – capka, rower - lowel. W tych przypadkach obserwuje się zamiany głosek, które zmieniają sens czytanego tekstu i pisanego wyrazu, np. szum – sum, rak – lak. Zmiana znaczenia poszczególnych słów utrudnia uchwycenie sensu czytanego tekstu, co ma negatywne znaczenie dla procesu uczenia się. W pisaniu wypracowań i pisaniu ze słuchu pojawiają się błędy, będące odzwierciedleniem wadliwej wymowy.

   Zaburzenia mowy powinny być zniwelowane przed rozpoczęciem nauki szkolnej – inaczej spowodują trudności w nauce a w efekcie niepowodzenia szkolne. U dzieci pojawiają się też kompleksy oraz lęk przed mówieniem. Jak wynika ze statystyk wśród uczniów, którzy mają trudności w czytaniu i pisaniu, dzieci z zaburzeniami mowy jest około 50%.

 
Wady wymowy naszych dzieci PDF Drukuj Email

   O wadzie wymowy mówimy wtedy, gdy odbiega ona od normy fonetycznej ogólnie przyjętej w danym języku (Demel, 1994). Należy odróżnić wady wymowy od nieukończonego rozwoju mowy. Zgodnie z tym, co wcześniej zostało napisane, do wad wymowy nie zalicza się rozwojowych form mowy dziecięcej (wiemy już, że do piątego roku życia dziecko ma prawo nie wymawiać pewnych głosek - należy to uznać za formę poprawną dla danego okresu rozwojowego). Różnica ta dotyczy prognoz terapeutycznych.

   W przypadku nieukończonego rozwoju mowy może nastąpić (oczywiście nie w każdym przypadku) samoistna poprawa wymowy, natomiast w przypadku wady wymowy (np. dyslalii) nie można na to liczyć - konieczna jest interwencja logopedy i im wcześniej ona nastąpi, tym skuteczniejsza jest terapia logopedyczna.

   W codziennej pracy logopeda styka się najczęściej z grupą wad artykulacyjnych nazwanych dyslalią. Dyslalia - to nieprawidłowość w wymawianiu jednej głoski, wielu głosek, a nawet niemal wszystkich głosek równocześnie. Przy zachowanym rytmie, melodii i akcencie, sama wymowa jest niewyraźna, mało lub zupełnie niezrozumiała.

I. W obrębie dyslalii tymi, które w pierwszej kolejności wymagają interwencji logopedy są deformacje (zniekształcenia brzmienia) głosek, w wyniku czego powstają dźwięki nie należące do zasobu głosek języka polskiego. Są 

  • seplenienie międzyzębowe dotyczyć może głosek: s, z, c, dz, ś, ż, ć, dź, sz, ż, cz, dż, w czasie wymowy język wsuwa się między zęby;
  • seplenienie boczne dotyczy wymienionych powyżej głosek, język ułożony jest niesymetrycznie, dźwiękom towarzyszy charakterystyczne nieprzyjemne dla ucha brzmienie;
  • seplenienie wargowe dotyczy także wyżej wymienionych głosek, język nie bierze udziału w ich wymowie, głoski wymawiane są wargami charakterystycznie wysuniętymi do przodu, jak przy dmuchaniu;
  • seplenienie wargowo-zębowe wymienione wyżej głoski wymawiane są przy udziale górnych lub dolnych siekaczy i przeciwległej wargi (język pozostaje bierny),
  • reranie - głoska „r" zamiast drgań czubka języka głoska ta może być wymawiana poprzez drgania języczka podniebiennego,warg, policzków;

II. Natomiast wszelkie zastępowanie głosek trudniejszych do wymówienia głoskami łatwiejszymi, np. sanki - sianki, szkoła - skoła, rak - lak, będące przejawem nieukończonego rozwoju mowy, nie traktujemy jako wady wymowy, jeśli występuje poniżej 6-7 roku życia.

   U dzieci powyżej 7 roku życia do wad wymowy zaliczamy dyslalię o charakterze deformacji głosek oraz wymowę charakteryzującą się zamianą głosek trudniejszych do wymówienia głoskami łatwiejszymi, gdyż do tego czasu rozwój mowy powinien być zakończony od strony artykulacyjnej.

   Dyslalie o charakterze paralalii (zamiany) głosek, to najczęściej:

  • Seplenienie (sygmatyzm) dotyczy głosek: s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż, cz, dż, głoski te zamieniane mogą być w obrębie tych rzech szeregów, np.: szkoła - skoła - śkoła, sałata - szałata - śałata, ślimak - szlimak - slimak,
  • Reranie (rotacyzm) „r” głoska „r” może być zastąpiona głoską „l” lub „j” np.: rower – lowel, jowej
  • Parakappacyzm, Paragammacyzm - „k” i „g” ich substytutami są najczęściej „t” i „d”, np.: kot - tot, guma - duma

   Niezależnie od ogólnego podziału dyslalii (deformacje, zastępowanie, brak głoski) wyodrębniona jest szczególna postać dyslalii, która - ze względu na metodykę postępowania powinna być wydzielona. Jest to wymowa bezdźwięczna (nazywana też mową bezdźwięczną).

  • Mowa bezdźwięczna głoski dźwięczne: b, bi, d, di, g, gi, z, ź, ż, dz, dź, dż, w, wi zamieniane są na bezdźwięczne: p, pi, t, ti, k, ki, s, ś, sz, c, ć, f, fi, (bez drgań wiązadeł głosowych, np. bada - pada, domek - tomek);
 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 następna > ostatnia >>

Strona 1 z 2

Imieniny

Pamiętaj o złożeniu życzeń!!! Dziś: Juliusza Lukasza
Jutro: Pelagii Piotra

Dziennik elektroniczny

Czas

Ulti Clocks content