Logopeda


Apel Waszego Dziecka PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
wtorek, 14 listopada 2017 00:11

   Mamo, wiem, że mnie kochasz i tak wiele potrafisz zrobić dla mnie.

  1. Zrób wszystko, bym mówił poprawnie.
  2. Bądź cierpliwa, gdy mi coś nie wychodzi i nie zniechęcaj się.
  3. Nie każ mi ćwiczyć za długo, bo nie mogę dłużej niż 20 minut skupić się na wykonywanym zadaniu.
  4. Powtarzaj wielokrotnie ten sam materiał ćwiczeniowy.
  5. Przygotuj ze mną zalecone ćwiczenia tak, aby logopeda mógł proponować mi ciągle nowe zadania.
  6. Chcę, byś była ze mnie zadowolona, bo zależy mi na Twoim uznaniu.
  7. Nie daj się nabrać, gdy próbuję wymigać się od ćwiczeń swoimi wykrętami; bądź konsekwentna.
  8. Nie przerywaj rozpoczętej terapii, bo chcę mówić tak dobrze, jak inne dzieci.
  9. Chwal mnie, bo pochwały dopingują mnie do ćwiczeń.

Szanowni Rodzice!

EFEKT TERAPEUTYCZNY ZALEŻY TAKŻE OD:

  • Waszego zaangażowania i współpracy z logopedą;
  • Motywacji dziecka do spełniania podawanych zaleceń;
  • Częstości i systematyczności ćwiczeń;
  • Metod wspierających główną metodę terapii.

   Pomóżcie swojemu dziecku opanować prawidłową wymowę. Terapia nie polega tylko na przychodzeniu do logopedy. Niezbędne jest dokładne i systematyczne wykonywanie w domu zaleconych ćwiczeń. Jest to konieczne do uzyskiwania postępów i osiągania kolejnych etapów na drodze do prawidłowej mowy. Dziecko do rozwoju potrzebuje koniecznie poczucia sukcesu. Jest to szczególnie ważne przy pracy w grupach, gdy dzieci w sposób naturalny porównują swoje osiągnięcia.

   Nie oczekujcie na cudowną pigułkę, która sprawi, że Wasze dziecko będzie mówiło poprawnie, takiej jeszcze nie wynaleziono.

 
Ćwiczenia logopedyczne dla dzieci, które można wykonać w domu PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
poniedziałek, 13 listopada 2017 23:51

PRZYKŁADY STOSOWANYCH ĆWICZEŃ:

* Ćwiczenia słuchowe – stanowią one bardzo ważną grupę ćwiczeń logopedycznych, ponieważ często opóźnienia czy zaburzenia rozwoju mowy pojawiają się na skutek opóźnień rozwoju słuchu fonematycznego/ tzw. słuchu mownego/. Stymulując funkcje słuchowe przyczyniamy się do rozwoju mowy dziecka. 

Przykłady dla dzieci młodszych:

  • „Co słyszę?” – dzieci siedzą z zamkniętymi oczami i nasłuchują, rozpoznają odgłosy dochodzące z sąsiedztwa, ulicy.
  • „Zgadnij, co wydało dźwięk?” – uderzanie pałeczką w szkło, fajans, metal, kamień, drewno itp. Toczenie różnych przedmiotów po podłodze / np. piłki, kasztana, kamienia/, rozpoznawanie odgłosu przez dzieci.
  • Rozpoznawanie różnych przedmiotów w zamkniętym pudełku po wydawanym odgłosie – groch, kamyki, gwoździe, cukier, kasza itp.
  • Uderzanie o siebie klockami, łyżeczkami, garnuszkami; uderzanie łyżeczką o pustą szklankę, o szklankę z wodą, klaskanie, darcie papieru, gniecenie papieru, przelewanie wody (z wysokości, z niska), drapanie po szkle, papierze, stole.
  • Rozpoznawanie głosu, szmeru, źródła dźwięku – miejsca, kierunku, odległości, ilości dźwięków (dużo- mało), głośności (cicho – głośno).
  • Szukanie ukrytego zegarka, radia, dzwoniącego budzika.
  • Rozróżnianie i naśladowanie głosów zwierząt: kota, psa, krowy, kury, koguta, kaczki, gęsi itp.
  • Rozróżnianie odgłosów pojazdów: samochodu, pociągu, motoru, traktora itp.
  • Rozpoznawanie po dźwięku różnych urządzeń domowych, np. odkurzacz, mikser, suszarka, pralka itp.

Przykłady dla dzieci starszych:

  • Wyróżnianie wyrazów w zdaniu. (stawiamy tyle klocków, rysujemy tyle kółeczek, klaszczemy tyle razy ile słów słyszy dziecko w wypowiadanym zdaniu).
  • Wydzielanie sylab w wyrazach poprzez wystukiwanie sylab, wyklaskiwanie, badanie ile razy opadnie żuchwa / na ręce/ przy wybrzmiewanie sylab.
  • Nazywanie obrazków – dziecko kończy wyraz po pierwszej sylabie wypowiedzianej przez logopedę, nauczyciela, rodzica, a potem odwrotnie – dziecko zaczyna.
  • Dzielenie na sylaby imion dzieci / na początku łatwych/.
  • Wyszukiwanie imion dwu- i trzysylabowych.
  • Wyszukiwanie słów z podaną sylabą.
  • Rozpoznawanie określonej sylaby w rozsypance sylabowej, np. ba, pa, ta, da, la, ra.
  • Wyszukiwanie imion rozpoczynających się od samogłoski, następnie od podanej spółgłoski.
  • Wydzielanie spółgłosek nagłosowych przez przedłużanie nagłosu, np. ssssamolot, szszszafa. Przy pomocy ilustracji – wyszukiwanie przedmiotów, których nazwy rozpoczynają się na daną głoskę.
  • Wydzielanie spółgłoski wygłosowej.
  • Dzielenie na głoski łatwych a następnie coraz trudniejszych słów.

* Ćwiczenia oddechowe poprawiają wydolność oddechową, sprzyjają wydłużaniu fazy wydechowej, co powoduje poprawę jakości mowy. Ćwiczenia prowadzone są najczęściej w formie zabawowej, przy wykorzystaniu różnych środków, np. piórek, piłeczek, wody mydlanej, chrupek, wiatraczków itp. Są także wplatane w opowieści i zabawy ruchowe. 

Przykłady:

  • Wdech nosem ( usta zamknięte) i wydech ustami.
  • Dmuchanie na płomień świecy, piórko, piłeczkę pingpongową, kulkę z waty, wiatraczek.
  • Chłodzenie „ gorącej zupy” – dmuchanie ciągłym strumieniem.
  • „Zdmuchiwanie mlecza” – długo, aż spadną wszystkie nasionka.
  • Chuchanie na zmarznięte ręce.
  • Naśladowanie lokomotywy – wydmuchiwanie „nadmiaru pary” – ffff, szszsz.
  • Naśladowanie balonika – wypuszczanie powietrza z jednoczesnym odgłosem „sssss”.
  • Nadmuchiwanie balonika.
  • Naśladowanie syreny – „ eu-eu- eu”, „ au-au-au” – na jednym wydechu.
  • Wyścigi chrupek – dmuchanie w parach.
  • Liczenie na jednym wydechu.
  • Powtarzanie zdań na jednym wydechu – najpierw krótkich, potem coraz dłuższych.
  • Naśladowanie śmiechu różnych osób: staruszki: che- che- che; kobiety – wesołe cha- cha- cha; mężczyzny – rubaszne ho- ho- ho; dziewczynki – piskliwe, chichotliwe chi- chi- chi.

* Ćwiczenia motoryki narządów artykulacyjnych:

Ćwiczenia warg:

  • Wymawianie na przemian „ a-o” przy maksymalnym oddaleniu od siebie wargi górnej i dolnej.
  • Oddalanie od siebie kącików ust – wymawianie „ iii”.
  • Zbliżanie do siebie kącików ust – wymawianie „ uuu”.
  • Naprzemienne wymawianie „ i – u”.
  • Cmokanie.
  • Parskanie / wprawianie warg w drganie/.
  • Masaż warg zębami ( górnymi dolnej wargi i odwrotnie).
  • Dmuchanie na płomień świecy, na watkę lub piłkę pingpongową.
  • Układanie ust jak przy wymowie samogłosek ustnych, z wyraźną, przesadną artykulacją warg, np. w kolejności: a-i-o-u-y-e, u-a-i-o-e-y, o-a-y-i-u, e-y-i-o-a-u, u-i-y-a-o.
  • Wymowa samogłosek w parach: a-i, a-u, i-a, u-o, o-i, u-i, a-o, e-o itp.
  • Wysuwanie warg w „ ryjek”, cofanie w „ uśmiech”.
  • Wysuwanie warg w przód, następnie przesuwanie warg w prawo, w lewo.
  • Wysuwanie warg w przód, następnie krążenie wysuniętymi wargami.

Ćwiczenia języka:

  • „Głaskanie podniebienia” czubkiem języka, jama ustna szeroko otwarta.
  • Dotykanie językiem do nosa, do brody, w stronę ucha lewego i prawego.
  • Oblizywanie dolnej i górnej wargi przy ustach szeroko otwartych / krążenie językiem/.
  • Wysuwanie języka w przód i cofanie w głąb jamy ustnej.
  • Kląskanie językiem.
  • Dotykanie czubkiem języka na zmianę do górnych i dolnych zębów, przy maksymalnym otwarciu ust / żuchwa opuszczona/.
  • Język wysunięty w kształcie grota wykonuje poziome ruchy wahadłowe od jednego do drugiego kącika ust.
  • Rurka – wargi ściągnięte i zaokrąglone unoszą boki języka.
  • Język lekko wysunięty opiera się na wardze dolnej i przyjmuje na przemian kształt „łopaty” i „grota”.
  • Ruchy koliste języka w prawo i w lewo na zewnątrz jamy ustnej.
  • Oblizywanie zębów po wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni dziąseł pod wargami. Usta zamknięte.

Ćwiczenia usprawniające podniebienie miękkie:

  • Wywołanie ziewania przy nisko opuszczonej szczęce dolnej.
  • Płukanie gardła ciepłą wodą.
  • „Chrapanie” na wdechu i wydechu.
  • Głębokie oddychanie przez usta przy zatkanym nosie i odwrotnie.
  • Wymawianie połączeń głosek tylnojęzykowych zwartych z samogłoskami, np. ga, go, ge, gu, gy, gi, gą, gę, ka, ko, ke, ky, ki, ku, ak, ok, ek, ik, yk, uk…
  • Wypowiadanie sylab / jak wyżej/ i logatomów: aga, ogo, ugu, eke, yky, ygy, iki, igi, ago, egę itp.
  • Nabieranie powietrza nosem i zatrzymanie w jamie ustnej. Policzki nadęte. Początkowo nadymać policzki z zatkanym nosem, a następnie próbować połykać powietrze.

Ćwiczenia policzków:

  • Nadymanie policzków – „ gruby miś”.
  • Wciąganie policzków – „ chudy zajączek”.
  • Nabieranie powietrza w usta i zatrzymanie w jamie ustnej, krążenie tym powietrzem, powolne wypuszczanie powietrza.
  • Naprzemiennie „ gruby miś” – „ chudy zajączek”.
  • Nabieranie powietrza w usta, przesuwanie powietrza z jednego policzka do drugiego na zmianę.

Ćwiczenia prawidłowego połykania
(wyrobienie nawyku połykania z językiem ułożonym na wałku dziąsłowym):

  • Unoszenie języka na wałek dziąsłowy za górnymi zębami przy otwartych a następnie zamkniętych ustach.
  • Lizanie czubkiem języka wałka dziąsłowego.
  • Trzymanie czubkiem języka cukierka tik-tak przy wałku dziąsłowym, jednoczesne połykanie śliny.
  • Ćwiczenie jak wyżej z kawałeczkiem czekolady przyklejonym do wałka dziąsłowego.
 
Wady wymowy naszych dzieci PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
poniedziałek, 13 listopada 2017 23:19

   O wadzie wymowy mówimy wtedy, gdy odbiega ona od normy fonetycznej ogólnie przyjętej w danym języku (Demel, 1994). Należy odróżnić wady wymowy od nieukończonego rozwoju mowy. Zgodnie z tym, co wcześniej zostało napisane, do wad wymowy nie zalicza się rozwojowych form mowy dziecięcej (wiemy już, że do piątego roku życia dziecko ma prawo nie wymawiać pewnych głosek - należy to uznać za formę poprawną dla danego okresu rozwojowego). Różnica ta dotyczy prognoz terapeutycznych.

   W przypadku nieukończonego rozwoju mowy może nastąpić (oczywiście nie w każdym przypadku) samoistna poprawa wymowy, natomiast w przypadku wady wymowy (np. dyslalii) nie można na to liczyć - konieczna jest interwencja logopedy i im wcześniej ona nastąpi, tym skuteczniejsza jest terapia logopedyczna.

   W codziennej pracy logopeda styka się najczęściej z grupą wad artykulacyjnych nazwanych dyslalią. Dyslalia - to nieprawidłowość w wymawianiu jednej głoski, wielu głosek, a nawet niemal wszystkich głosek równocześnie. Przy zachowanym rytmie, melodii i akcencie, sama wymowa jest niewyraźna, mało lub zupełnie niezrozumiała.

I. W obrębie dyslalii tymi, które w pierwszej kolejności wymagają interwencji logopedy są deformacje (zniekształcenia brzmienia) głosek, w wyniku czego powstają dźwięki nie należące do zasobu głosek języka polskiego. Są 

  • seplenienie międzyzębowe dotyczyć może głosek: s, z, c, dz, ś, ż, ć, dź, sz, ż, cz, dż, w czasie wymowy język wsuwa się między zęby;
  • seplenienie boczne dotyczy wymienionych powyżej głosek, język ułożony jest niesymetrycznie, dźwiękom towarzyszy charakterystyczne nieprzyjemne dla ucha brzmienie;
  • seplenienie wargowe dotyczy także wyżej wymienionych głosek, język nie bierze udziału w ich wymowie, głoski wymawiane są wargami charakterystycznie wysuniętymi do przodu, jak przy dmuchaniu;
  • seplenienie wargowo-zębowe wymienione wyżej głoski wymawiane są przy udziale górnych lub dolnych siekaczy i przeciwległej wargi (język pozostaje bierny),
  • reranie - głoska „r" zamiast drgań czubka języka głoska ta może być wymawiana poprzez drgania języczka podniebiennego,warg, policzków;

II. Natomiast wszelkie zastępowanie głosek trudniejszych do wymówienia głoskami łatwiejszymi, np. sanki - sianki, szkoła - skoła, rak - lak, będące przejawem nieukończonego rozwoju mowy, nie traktujemy jako wady wymowy, jeśli występuje poniżej 6-7 roku życia.

   U dzieci powyżej 7 roku życia do wad wymowy zaliczamy dyslalię o charakterze deformacji głosek oraz wymowę charakteryzującą się zamianą głosek trudniejszych do wymówienia głoskami łatwiejszymi, gdyż do tego czasu rozwój mowy powinien być zakończony od strony artykulacyjnej.

   Dyslalie o charakterze paralalii (zamiany) głosek, to najczęściej:

  • Seplenienie (sygmatyzm) dotyczy głosek: s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż, cz, dż, głoski te zamieniane mogą być w obrębie tych rzech szeregów, np.: szkoła - skoła - śkoła, sałata - szałata - śałata, ślimak - szlimak - slimak,
  • Reranie (rotacyzm) „r” głoska „r” może być zastąpiona głoską „l” lub „j” np.: rower – lowel, jowej
  • Parakappacyzm, Paragammacyzm - „k” i „g” ich substytutami są najczęściej „t” i „d”, np.: kot - tot, guma - duma

   Niezależnie od ogólnego podziału dyslalii (deformacje, zastępowanie, brak głoski) wyodrębniona jest szczególna postać dyslalii, która - ze względu na metodykę postępowania powinna być wydzielona. Jest to wymowa bezdźwięczna (nazywana też mową bezdźwięczną).

  • Mowa bezdźwięczna głoski dźwięczne: b, bi, d, di, g, gi, z, ź, ż, dz, dź, dż, w, wi zamieniane są na bezdźwięczne: p, pi, t, ti, k, ki, s, ś, sz, c, ć, f, fi, (bez drgań wiązadeł głosowych, np. bada - pada, domek - tomek);
 
Dlaczego dziecko powinno uczęszczać na zajęcia logopedyczne? PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
poniedziałek, 13 listopada 2017 23:16

   Stan mowy ma ogromny wpływ na naukę szkolną. Od tego, jak dziecko mówi zależą w znacznej mierze jego postępy w nauce oraz pozycja społeczna w grupie klasowej, co nazywa się powodzeniem szkolnym. Wady wymowy mogą prowadzić do niepowodzeń szkolnych. Dlatego bardzo ważne jest wczesne rozpoznanie, diagnoza i terapia logopedyczną. Należy konsultować się z nauczycielem przedszkola i logopedą. Nie można liczyć na to, że dziecko „wyrośnie”.

   Wpływ zaburzeń mowy na trudności w nauce przejawia się w przedmiotach, które wymagają od dziecka poprawnego pisania, czytania i wypowiadania się (dzieci z wadami artykulacyjnymi popełniają te same błędy w czytaniu, w pisaniu, które wykazują w mowie spontanicznej). Najczęściej spotykane błędy wiążą się z seplenieniem, reraniem, ubezdźwięcznianiem głosek dźwięcznych, co często prowadzi do zmiany znaczenia wyrazu (dom – tom, bije – pije).

   Błędy wynikające z nieprawidłowego wybrzmiewania głosek syczących oraz głoski r stosunkowo rzadko zmieniają sens wyrazów, np. szafa – safa, czapka – capka, rower - lowel. W tych przypadkach obserwuje się zamiany głosek, które zmieniają sens czytanego tekstu i pisanego wyrazu, np. szum – sum, rak – lak. Zmiana znaczenia poszczególnych słów utrudnia uchwycenie sensu czytanego tekstu, co ma negatywne znaczenie dla procesu uczenia się. W pisaniu wypracowań i pisaniu ze słuchu pojawiają się błędy, będące odzwierciedleniem wadliwej wymowy.

   Zaburzenia mowy powinny być zniwelowane przed rozpoczęciem nauki szkolnej – inaczej spowodują trudności w nauce a w efekcie niepowodzenia szkolne. U dzieci pojawiają się też kompleksy oraz lęk przed mówieniem. Jak wynika ze statystyk wśród uczniów, którzy mają trudności w czytaniu i pisaniu, dzieci z zaburzeniami mowy jest około 50%.

 
Zadania logopedy w szkole PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
poniedziałek, 13 listopada 2017 23:10

1. Profilaktyka (zapobieganie powstawaniu wad wymowy i czuwanie nad jej prawidłowym rozwojem)

  • czuwanie nad rozwojem mowy i doskonalenie jej,
  • prowadzenie ćwiczeń kształtujących prawidłową mowę i doskonalące mowę już ukształtowaną,
  • współpraca z nauczycielami i specjalistami.

2. Diagnostyka (rozpoznawanie zakłóceń lub zaburzeń językowych).

  • przeprowadzanie przesiewowych badań logopedycznych w obecności rodzica oraz pogłębiona diagnoza w razie potrzeb,
  • udostępnienie wyników badań wychowawcom badanych oddziałów.

3. Terapia (usuwanie, likwidowanie wszelkich zakłóceń i zaburzeń komunikacji językowej i pomoc w przezwyciężaniu problemów dzieciom, mających trudności z mówieniem, rozumieniem, pisaniem i czytaniem).

  • objęcie opieką logopedyczną wyznaczonych dzieci,
  • systematyczne prowadzenie indywidualnych oraz grupowych zajęć logopedycznych w szkole,
  • ćwiczenia usprawniające aparat artykulacyjny,
  • usprawnianie funkcji oddechowo – fonacyjnych,
  • usprawnianie słuchu fonematycznego,
  • usprawnianie analizy i syntezy słuchowej,
  • usprawnianie analizatora wzrokowego,
  • wzbogacanie słownictwa czynnego i biernego,
  • rozwijane komunikacji językowej poprzez usprawnianie funkcji mowy,
  • umiejętności wypowiadania się,
  • wyrównywanie opóźnień mowy,
  • korygowanie wad wymowy,
  • stymulowanie rozwoju poznawczo- językowego,
  • usprawnianie procesów wzrokowo- ruchowo- słuchowych,
  • wyrównywanie dysharmonii w przypadku dzieci z zaburzoną koordynacją,
  • udzielanie porad i wskazówek rodzicom w celu uzyskania lepszych efektów terapii,
  • prowadzenie zeszytów zajęć logopedycznych z zaleceniami do utrwalenia w domu,
  • kierowanie na badania specjalistyczne: foniatryczne, laryngologiczne, audiometryczne, ortodontyczne w razie konieczności – neurologiczne,
  • poinstruowanie nauczycieli o sposobach korekty wad wymowy z dziećmi objętymi terapią.

   Badanie mowy przeprowadzam na początku roku szkolnego wśród dzieci pięcioletnich, aby w drugiej połowie września rozpocząć zajęcia logopedyczne. Celem terapii wad mowy jest usunięcie wszelkich wadliwych dźwięków i wytworzenie na ich miejsce nowych, prawidłowych, rozwój mowy w przypadku jego opóźnienia, rozwój kompetencji językowych.

 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 następna > ostatnia >>

Strona 1 z 2

Imieniny

Pamiętaj o złożeniu życzeń!!! Dziś: Kai Lukasza
Jutro: Jerzego Wojciecha Idziego

Dziennik elektroniczny

Czas

Ulti Clocks content